سفارش تبلیغ
صبا ویژن
فکر کن - تفکر آسمانی
  • آشوب ( یکشنبه 85/1/20 :: ساعت 4:43 عصر)

    به «امیرحسین» فکر کن


     تو را می‌گفتم «امیرحسین» یا «امیرحسین» را می‌گفتم تو را؟


    به خیالم بود -سال‌ها- که چیزی است از جنس «محمدرضا» و

    «محمدمهدی» و «حمیدرضا»

    این نامِ نامیِ «امیرحسین».

    تو بهانه‌ای شدی که این نام را دقیق‌تر ببینم.


    گوش می‌کنی چه می‌گویم تو را «امیرحسین»؟


    جناسِ تام دارد برادرم: «امیر» یادگاری از امیرالمؤمنین است و «حسین»، که

     خون خداست... و این «امیر» البته چیزی از جنس صفت است که به

    فرمانده و فرمانروا و طلایه‌دار نیز می‌گویند.


    و حالا به من بگو که امیرِ حسین کیست برادرم...؟


    **
    و با خودم می‌پنداشتم -سال‌ها- که چه سِرّی است در روضه‌ی

     قمربنی‌هاشم که آقا این‌چنین شیفته‌ی آنند؟ و چه سِرّی است در

    قمربنی‌هاشم که آقا این‌چنین دلبسته‌ی عمویند؟


    و به «امیرحسین» که بیاندیشی در می‌یابی که راز محبوبیت علمدار در کجاست.


    **
    برادرم!


    سال‌هاست که می‌نویسند و می‌خوانیم: «منتظرانِ مُصلح، خود باید صالح

     باشند.» و هیچ نمی‌اندیشیم که اگر این‌چنین است که -زبانم لال- آقا بارها

    در طول قرن‌ها فرصت‌های مغتنمی را برای ظهور از دست داده‌اند.


    هیچ با خودمان نمی‌گوییم که صالح بودن به چه درد آخرالزمان می‌خورد؟

     به قولی دچار مغالطه‌ی «کنه و وجه» شده‌ایم: پیرِ فرزانه‌ای که فرمود:

    منتظرانِ مُصلح، خود باید صالح باشند، خطاب سخنش مُنحرفینی بود که

     سفیهانه به جنگ دانسته‌ها می‌رفتند و در انتظار مُنتقم، فساد می‌کردند!

    وگرنه منظور این نبود که به صالح بودن بسنده کنیم.


    **
    برادرم!
    از ائمه‌ی طاهرین دو تن به قیام با شمشیر مُکَلّف شدند، که یکی خون خدا

    بود و دیگری ولیِ‌عصرِ آخر. و هیچ شده‌است که از خودت بپرسی که «قائم»

    به چه معنی است؟


    این‌قدر خوش خیال نباش!

     «آن که قیام خواهد کرد» معنی بعیدی است برای لفظ صریح قائم


    یک کلام: «قائم» یعنی «ایستاده»؛ و به خیالت صالح بودنِ من و تو، دردی از

     مردی که دوازده قرن است که ایستاده دوا می‌کند؟

     
    **
    «
    امیرحسین» عزیزم، برادرم!


    -
    هر چند که مصلحِ کل هموست، اما- منتظرانِ مُصلح، خود باید «مُصلح»

    باشند.


    آن مردِ ایستاده، از میانِ همه‌ی قهرمانانِ زمان‌ها، وفادارترین سرلشکرِ تاریخ

    را دوست‌تر می‌دارد.


    او مُکَلّف به قیام است –هم‌چون جدّش حسین علیه‌السلام- و تو بگو: در نبرد

    آخرین چه چیزی مفید‌تر از امیرانی کارآزموده خواهد بود؟


    **
    خلاصه کنم:


    این‌که بنشینیم و صالح باشیم تا او بیاید، کار غلطی است. ما با تلاش برای

    اصلاح در زمین باید که او را بیاوریم؛ و امروزه روز، امام زمان -ارواحنا لتراب

    مقدمه الفدا- بیش از «سرباز» نیازمند «سردار» است. امیران رشیدی که

     وفاداری خویش را در زمانِ ایمانِ به غیب به اثبات رسانده باشند.


    و این‌همه از غور در کلمه‌ی «امیرحسین» منکشف شد.


    **
    بدان!


    «
    حسین»، «امیر» می‌خواهد.


    والسلام

     

     

     

     

    صمد غفاری

    فارغ‌التحصیل کارشناسی مهندسی صنایع، دانشگاه یزد، ورودی ٧٩

     

    www. LOUH .com

     

     

     

     

     

     

     

     

     





    لیست کل یادداشت های این وبلاگ
    یا مقلب ، قلب من در دست توست ...
    او - من
    السلام علیک یا عین الحیوه ...
    سبک جدیدی از زنده گی ...
    سبک جدیدی از زنده گی ...
    سبک جدیدی از زنده گی ...
    بابا ...
    [عناوین آرشیوشده]